Home Blog

Τα Οστά είναι μια Αποθήκη Αλάτων
Το οστό είναι ζωντανός ιστός που αποτελείται από ένα πλέγμα σκληρών αλλά και ταυτόχρονα ελαστικών ινών που ονομάζονται ίνες κολλαγόνου. Άλατα, όπως το ανθρακικό ασβέστιο εναποτίθενται σε αυτό το πλέγμα, γεγονός που καθιστά τα οστά πυκνά, σκληρά και δυνατά.
Σε όλη τη διάρκεια της ζωής, ο οργανισμός συνεχώς εναλλάσσει τα άλατα αυτά απομακρύνοντας τα παλαιά και εναποθέτοντας νέα. Με άλλα λόγια, τα οστά λειτουργούν ως χώρος αποθήκευσης αλάτων.
Τα σταθερά επίπεδα του ασβεστίου στο αίμα είναι κρίσιμης σημασίας για τη σωστή νευρική και μυϊκή λειτουργία. Αν τα επίπεδα ασβεστίου στο αίμα μειωθούν, τότε αυτό, απομακρύνεται από τα οστά για να αποκαταστήσει τα απαιτούμενα επίπεδα στο αίμα. Όταν τα επίπεδα στο αίμα είναι σε φυσιολογικά επίπεδα, επιπλέον ασβέστιο εναποτίθεται στα οστά, ώστε να είναι διαθέσιμο για μελλοντικές ανάγκες.

Τι είναι η Οστεοπόρωση;
Η οστεοπόρωση είναι μία κατάσταση στην οποία μειώνεται η οστική πυκνότητα και τα οστά καθίστανται εύθρυπτα με αποτέλεσμα να είναι αδύναμα και εύθραυστα. Οι περισσότεροι νοσούντες δεν γνωρίζουν καν πως πάσχουν από οστεοπόρωση, έως ότου υποστούν κάποιο κάταγμα, συνηθέστερα στο ισχίο, σε σπόνδυλο ή στον καρπό.
Η οστεοπόρωση προκαλείται κυρίως από την ελλιπή πρόσληψη ασβεστίου, κατά τη νεαρή ηλικία, που οδηγεί στη δημιουργία σκελετού χαμηλής οστικής πυκνότητας και συνεπώς αδύναμων οστών. Η κορυφαία οστική πυκνότητα επιτυγχάνεται στην ηλικία των 30 ετών περίπου. Μετά από αυτήν την ηλικία, παρατηρείται φυσιολογική ετήσια απώλεια οστικής πυκνότητας περί τα 0.4%. στις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες, η απώλεια αυτή αυξάνεται μέχρι και 3% κάθε χρόνο.
Είναι σημαντική η ενίσχυση των οστών από πολύ νεαρή ηλικία. Όσο πιο ισχυρά είναι τα οστά σας πριν αρχίσει η διαδικασία της απώλειας της οστικής μάζας, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα να μειώσετε ή να επιβραδύνετε την εκδήλωση της οστεοπόρωσης.

Παράγοντες κινδύνου για ανάπτυξη οστεοπόρωσης
Φύλο – οι γυναίκες διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο.
Ηλικία – ο κίνδυνος αυξάνεται με την ηλικία.
Μέγεθος σκελετού – άτομα με μικρό, λεπτό σκελετό αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο.
Φυλή – Οι Καυκάσιες και οι Ασιάτισσες γυναίκες έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο από τις Αφροαμερικανές και τις Ισπανοαμερικανές.
Οικογενειακό ιστορικό – διατρέχετε μεγαλύτερο κίνδυνο αν οι γονείς σας είχαν οστεοπόρωση.
Διατροφή – η πρόσληψη χαμηλών ποσοτήτων ασβεστίου και βιταμίνης D αυξάνουν τον κίνδυνο.
Το κάπνισμα αυξάνει τον κίνδυνο.
Η υπερβολική κατανάλωση οινοπνευματωδών αυξάνει τον κίνδυνο.
Φυσική κατάσταση – άτομα που κάνουν καθιστική ζωή διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο.
Φάρμακα – η μακροχρόνια λήψη φαρμάκων όπως τα κορτικοστεροειδή αυξάνει τον κίνδυνο.

Στάδια της οστεοπόρωσης
Η οστεοπόρωση εμφανίζεται σιωπηλά και συνήθως δεν γίνεται αντιληπτή παρά μόνο μετά την εκδήλωση κατάγματος σε μεγαλύτερη ηλικία.
Ήπια οστεοπόρωση: Αργή απώλεια οστικής πυκνότητας που συχνά δεν προκαλεί κανένα σύμπτωμα και περνάει απαρατήρητη.
Μέτρια οστεοπόρωση: Εμφανίζεται συνήθως μετά την εμμηνόπαυση, η οστική μάζα μειώνεται. το σπογγώδες οστούν γίνεται πιο πορώδες και πιο εύθρυπτο, καθιστώντας τα οστά πιο αδύναμα στη σπονδυλική στήλη, το ισχίο και τον καρπό.
Σοβαρή οστεοπόρωση: Η απώλεια της οστικής μάζας που παρατηρείται κατά την σοβαρή οστεοπόρωση προκαλεί δομική διαταραχή του οστού. Συχνά, η σοβαρή οστεοπόρωση οδηγεί σε κατάγματα ακόμη και χωρίς να προηγηθεί πτώση.
Κατά την πάροδο του χρόνου, η απώλεια οστικής μάζας αλλοιώνει την οστική δομή. Στην περίπτωση της σπονδυλικής στήλης, οι σπόνδυλοι μπορεί να παραμορφωθούν, ασκώντας πίεση στους μεσοσπονδύλιους δίσκους, προκαλώντας έτσι ενόχληση και μείωση των κινήσεων που μπορεί να πραγματοποιήσει ο ασθενής.

Παθολογικά Κατάγματα
Όταν ακούμε ότι ένα άτομο έπαθε κάποιο κάταγμα, συνήθως υποθέτουμε πως αυτό συνέβη λόγω άσχημης πτώσης. Αυτό όμως, δεν ισχύει πάντα.
Ένα παθολογικό κάταγμα συμβαίνει σε ένα δομικά αδύναμο οστούν. Σε αυτήν την περίπτωση το κάταγμα προκαλείται επειδή ο οστική δομή έχει αλλοιωθεί τόσο, ώστε να μην είναι δυνατόν να υποστηρίξει το βάρος και τις κινήσεις του σώματος. Αν συμβεί αυτό, τα οστά μπορούν να υποστούν κατάγματα χωρίς εξωτερικά αίτια.
Ένα παράδειγμα είναι αυτό του φταρνίσματος ή του βήχα που μπορούν να προκαλέσουν την σύνθλιψη ενός σπονδύλου. Ή ακόμη, ένα οστούν μπορεί να υποστεί κάταγμα κατά τη διάρκεια της βάδισης, και ο πάσχων να οδηγηθεί σε πτώση. Τότε το κάταγμα έχει προκαλέσει την πτώση, και όχι το αντίστροφο.
Η οστεοπόρωση είναι ένα από τα πρώτα αίτια των παθολογικών καταγμάτων. Άλλοι λόγοι περιλαμβάνουν όγκους, λοιμώξεις των οστών και κληρονομικά οστικά νοσήματα.
Στις σοβαρές περιπτώσεις οστεοπόρωσης, το αποδυναμωμένο σπογγώδες τμήμα του οστού επηρεάζει το ρόλο του σκελετού αναφορικά με την ικανότητα στήριξης του σώματος. Το αποτέλεσμα είναι η εμφάνιση καταγμάτων χωρίς εξωτερικά αίτια, ή κατά τη διάρκεια δραστηριοτήτων που σε άλλη περίπτωση θα θεωρούνταν φυσιολογικές.

Προληπτικός Έλεγχος
Καθώς δεν υπάρχουν πρώιμα συμπτώματα ή προειδοποιητικά σημεία της οστεοπόρωσης, είναι σημαντικό να γίνεται έλεγχος σε άτομα υψηλού κινδύνου. Συνιστάται εάν:
Είστε γυναίκα άνω των 65 ετών
Έχετε υποστεί κάποιο κάταγμα
Έχετε κάποια πάθηση της σπονδυλικής στήλης
Χρησιμοποιείτε φάρμακα όπως κορτικοστεροειδή
Πάσχετε από Σ. Διαβήτη τύπου 1, ηπατική ή νεφρική ανεπάρκεια, ή νόσο του θυρεοειδούς αδένα
Έχετε οικογενειακό ιστορικό οστεοπόρωσης
Είχατε εμμηνόπαυση σε νεαρή ηλικία
Μια απλή ακτινογραφία μπορεί να δείξει μόνο προχωρημένη οστεοπόρωση, συνεπώς, δεν αποτελεί αξιόπιστο εργαλείο ελέγχου. Αντί αυτής χρησιμοποιείται η μέθοδος απορροφησιομετρίας διπλοενεργιακής δέσμης ακτίνων Χ (DXA). Η εξέταση αυτή χρησιμοποιεί ενισχυμένες ακτίνες Χ για να μετρήσει την οστική πυκνότητα σε σπονδυλική στήλη, ισχίο και καρπό. Η DXA είναι ιδιαίτερα χρήσιμη εφόσον τα εν λόγω σημεία είναι τα πιθανότερα να πληγούν από οστεοπόρωση. Η εξέταση μπορεί να επαναλαμβάνεται όσο το άτομο μεγαλώνει, ώστε να παρακολουθούνται οι αλλαγές της οστικής πυκνότητας.

Δεδομένα και συμβουλές για Υγιή Οστά
10 εκατομμύρια Αμερικανοί έχουν οστεοπόρωση, 68% είναι γυναίκες.
34 εκατομμύρια έχουν χαμηλή οστική πυκνότητα κι έχουν υψηλό κίνδυνο ανάπτυξης οστεοπόρωσης.
Μια στις δύο γυναίκες και ένας στους τέσσερις άντρες ηλικίας άνω των 50 έχουν υποστεί τουλάχιστον ένα οστεοπορωτικό κάταγμα.
Η οστεοπόρωση ευθύνεται για 1.5 κατάγματα ετησίως, συμπεριλαμβανομένων 300,000 ισχιακών καταγμάτων, 700,000 σπονδυλικών καταγμάτων και 250,000 καταγμάτων του καρπού.
Η υγιεινή διατροφή που περιλαμβάνει ποσότητες ασβεστίου και βιταμίνης D, όπως τα γαλακτοκομικά προϊόντα και τα πορτοκάλια, συμβάλλουν στην προστασία από την οστεοπόρωση.
Λαμβάνετε συμπληρώματα ασβεστίου.
Διατηρείστε σε καλή φυσική κατάσταση – συνιστάται η ήπια καθημερινή άσκηση για 30 λεπτά τουλάχιστον.
Μην καπνίζετε και μην εκτίθεστε σε παθητικό κάπνισμα.
Μην καταναλώνετε υπερβολικές ποσότητες οινοπνευματωδών.

Φόρμα αίτησης ραντεβού

Σας ευχαριστούμε για τη χρήση της on-line φόρμας αίτησης ραντεβού.
Εντός 24 ωρών θα έρθουμε σε επαφή μαζί σας ώστε να ικανοποιήσουμε το αίτημά σας.

Αν προτιμάτε, μπορείτε να μιλήσετε με την γραμματεία της Neurospine Specialists καλώντας τον αριθμό 70009043 μεταξύ των ωρών 8:30 π.μ. και 5:00 μ.μ. (Δευτέρα – Παρασκευή).
Μπορείτε να καλέσετε τον ίδιο αριθμό εκτός του προαναφερθέντος ωραρίου μόνο για έκτακτες περιπτώσεις.

Όνομα / Επίθετο / όνομα ασθενούς (εάν διαφορετικό) / οδός / αριθμός / πόλη / ΤΚ / Χώρα / τηλέφωνο επικοινωνίας / e-mail /

Name (required)

Surname (required)

Partience Name

Adress

Street number

City

Postal Code

Country

Telephone

Mobile

Email (required)

Preferable Date 1

Preferable Date 2

Memo

Σπονδυλοδεσία

Η Σπονδυλοδεσία είναι μια χειρουργική τεχνική στην οποία δύο ή περισσότεροι σπόνδυλοι ενώνονται μεταξύ τους ώστε να προσδοθεί σταθερότητα και να βελτιωθεί η μεταξύ τους θέση.
Αυτό γίνεται με την τοποθέτηση μοσχευμάτων οστού ή τεχνητού μοσχεύματος μεταξύ των πάσχοντων σπονδύλων. Το μόσχευμα δρα ως συνδετικό μέσο και βοηθά να διατηρηθεί η επιθυμιτή απόσταση μεταξύ των σπονδύλων. Καθώς ο χρόνος περνά οι σπόνδυλοι ενώνονται με το οστικό μόσχευμα και μεταξύ τους, πετυχαίνοντας οριστική σταθεροποίηση της χειρουργημένης περιοχής.
Σε ασθενείς για τους οποίους αυτό είναι σκόπιμο, η διαδικασία μπορεί να πραγματοποιηθεί χρησιμοποιώντας ελάχιστα επεμβατικές χειρουργικές τεχνικές.

Γιατί χρειάζομαι αυτή τη θεραπεία;

Υπάρχουν μια σειρά από λόγους για τους οποίους ο χειρουργός σας μπορεί να συστήσει σπονδυλοδεσία.
Αυτή η διαδικασία χρησιμοποιείται συχνά για τη αντιμετώπιση:
Καταγμάτων της σπονδυλικής στήλης
Σπονδυλολίσθησης (πρόσθια μετακίνηση ενός σπονδύλου σε σχέση με τον κατώτερο του σπόνδυλο)
Ανώμαλης κύρτωσης της σπονδυλικής στήλης, όπως σκολίωση ή κύφωση
Εκφυλισμένων δίσκων (τα χόνδρινα «μαξιλαράκια» μεταξύ των σπονδύλων)
Αστάθειας της σπονδυλικής στήλης (μη φυσιολογική ή υπερβολική κίνηση μεταξύ δύο ή περισσότερων σπονδύλων)
Η σπονδυλοδεσία συνήθως συνιστάται μετά από την αποτυχία συντηρητικών μεθόδων θεραπείας.
Ο χειρουργός θα λάβει υπόψιν μια σειρά παραγόντων πριν δοθεί η ένδειξη για σπονδυλοδεσία, όπως:
την πάθηση, την ηλικία, την γενική κατάσταση υγείας, τον τρόπο ζωής και την απασχόληση.

Πώς γίνεται η σπονδυλοδεσία;

Υπάρχει μια ποικιλία χειρουργικών προσεγγίσεων και τεχνικών, αλλά σε όλες περιλαμβάνεται η τοποθέτηση μοσχεύματος μεταξύ των σπονδύλων.
Το μόσχευμα μπορεί να προέρχεται από τον ίδιο τον ασθενή, συνήθως από την λεκάνη και ονομάζεται αυτόλογο μόσχευμα, είτε προέρχεται από μία τράπεζα οστών και ονομάζεται αλλομόσχευμα, είτε είναι τεχνητό που αναμειγνύεται με μυελό των οστών του ιδίου του ασθενούς ή με ειδικές ουσίες που προωθούν τον σχηματισμό και την ωρίμανση των οστών, όπως οι μορφογενετικές πρωτεΐνες (BMP).

Η σπονδυλική στήλη μπορεί να προσπελαθεί χειρουργικά με διάφορους τρόπους ενώ το μόσχευμα εμφυτεύεται ανάμεσα στους σπονδύλους με τις ακόλουθες τεχνικές:
TLIF ή PLIF (για την οσφυϊκή μοίρα) με οπίσθια χειρουργική τομή και εμφύτευση των μοσχευμάτων από πίσω
XLIF (για την οσφυϊκή μοίρα) με πλάγια χειρουργική τομή και εμφύτευση των μοσχευμάτων από πλάγια
ALIF (για την οσφυϊκή μοίρα) με πρόσθια τομή στην κοιλιά και εμφύτευση των μοσχευμάτων από εμπρός
ACIF (για την αυχενική μοίρα) με προσθιοπλάγια τομή στον αυχένα και εμφύτευση των μοσχευμάτων από εμπρός

Ο χειρουργός με γνώμονα το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα μπορεί να αποφασίσει για τον συνδυασμό περισσότερων τεχνικών.
Μία συζήτηση σε βάθος με τον ασθενή είναι πάντοτε αναγκαία και χρήσιμη.

Εμφυτεύματα όπως βίδες, πλάκες, κλωβοί χρησιμοποιούνται ανάλογα, με σκοπό να υπάρχει επαρκής σταθερότητα της χειρουργημένης περιοχής μέχρι να “ωριμάσει” η σπονδυλοδεσία.
Γενικά δεν υπάρχει κανένας λόγος αφαίρεσης των υλικών σπονδυλοδεσίας στο μέλλον.

Κλασικές και σύγχρονες ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές

Η κλασικές τεχνικές προβλέπουν την ανοικτή προσπέλαση με αποκόλληση των μυών από τους σπονδύλους που πρόκειται να δεθούν ώστε να μπορέσουν να τοποθετηθούν τα διάφορα εμφυτεύματα και να γίνουν οι απαραίτητες διορθώσεις.
Σήμερα σε πολλές περιπτώσεις οι επεμβάσεις μπορεί να γίνουν με ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές όπου με την χρήση μικρών τομών είναι δυνατόν να γίνει πολύ καλή σπονδυλοδεσία με πλεονέκτημα τον ελάχιστο τραυματισμό των μυών, την ελάχιστη απώλεια αίματος και την μείωση της ενδονοσοκομειακής νοσηλείας των ασθενών.

Αρκετές φορές οι ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές δεν μπορούν να προσφέρουν ικανοποιητική αποκατάσταση της πάθησης του ασθενούς και οι εφαρμογή των κλασικών “ανοικτών” τεχνικών καθίσταται αναγκαία.
Χρέος του χειρουργού είναι η απόλυτη γνώση όλων των δυνατών τεχνικών σπονδυλοδεσίας.

Το αυτόλογο οστικό μόσχευμα υπήρξε το χρυσό standard στη χειρουργική τεχνική της σπονδυλοδεσίας.
Σήμερα η βιοτεχνολογία παρέχει την δυνατότητα να έχουμε πολύ καλά αποτελέσματα χωρίς τη χρήση αυτόλογου μοσχεύματος. Η χρήση αλλομοσχεύματος ή/και τεχνητών μοσχευμάτων έχει επιταχύνει την επέμβαση και εξαφανίσει το μετεγχειρητικό άλγος στην περιοχή λήψης των μοσχευμάτων με ευνόητα πλεονεκτήματα.

Πόσο καιρό θα διαρκέσει η αποθεραπεία μου;

Η περίοδος αποκατάστασης μετά από σπονδυλοδεσία ποικίλλει ανάλογα με την έκταση της επέμβασης και την ικανότητα του οργανισμού να προκαλέσει “συγκόλληση” των οστών στην περιοχή της σπονδυλοδεσίας.

Οι ασθενείς συνήθως παραμένουν νοσηλευόμενοι από μία ημέρα σε περιπτώσεις αυχενικής σπονδυλοδεσίας και πλάγιας ή πρόσθιας σπονδυλοδεσία της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης έως και μία εβδομάδα σε περιπτώσεις μείζωνος επέμβασης για διόρθωση μεγάλων προβλημάτων της σπονδυλικής στήλης.
Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας ο ασθενής κινητοποιείται και εξέρχεται της κλινικής αυτοεξυπηρετούμενος κατά το πλείστον.

Οι ασθενείς λαμβάνουν αναρρωτική άδεια 3-12 εβδομάδων ανάλογα με την περίπτωση.

SPINEMASTER.GR UPLOAD SERVER

Οδηγίες για αποστολή αρχείων από CD ασθενών

Πρώτα συμπιέζουμε τον κορυφαίο φάκελο του CD ή DVD (που περιέχει όλα τα αρχεία) σε ένα αρχείο “.zip” και το αποθηκεύουμε σε κάποιo γνωστό σημείο (π.χ. στην επιφάνεια εργασίας).
Από οποιονδήποτε browser μπαίνουμε στην διεύθυνση:
https://upload.spinemaster.gr
Username: files
Password: f!les (ο δεύτερος χαρακτήρας είναι ένα θαυμαστικό).
Πληκτρολογούμε “Log in”.
Επιλέγουμε “Continue”.
Κατόπιν επιλέγουμε “Choose files by selecting” ή σύρουμε στο παράθυρο “file upload” το/τα αρχεία που προηγουμένως συμπιέσαμε.
Τέλος επιλέγουμε “Begin Upload”.
Περιμένουμε να ολοκληρωθεί το “ανέβασμα” του/των αρχείων χωρίς να κλείσουμε το “παράθυρο” του browser.

Καλή επιτυχία!!!

step1 step2 step3 step4 step5 step6

REVISION SPINE SURGERY
Revision surgery is a very complex field which requires experience, training and evaluation in a very individual basis to understand what are the causes of an unsuccessful result. The surgical team must take in consideration that the normal spinal anatomy, biomechanics and biology are pathologically altered.
The structures of the spine may be more difficult to reach through a standard or similar to the first operation approach. Nerves and vessels may be very difficult to approach, release and mobilise. Scar tissue from the previous surgeries makes the procedure quite challenging.
The causes of revision spine surgery are many times multifactorial
Re-herniation of a disc after microdiscectomy: is basically a repeat of the symptoms (sciatica) that led to surgery at the first time. Repeat the discectomy is a reasonable approach if the intervertebral disc is still functional and there is no back pain and/or instability. In case of biomeccanical insufficiency of the reherniated disk a more drastical solution is required. Most likely a complete removal of the disk and a fusion will be required.
Pseudarthrosis (failure to achieve fusion by 6 months to 1 year after surgery): may be the result of poor tissue healing (biological factors play a very important role), smoking and/or use of corticosteroid and antiiflamatory (NSAID) medications. The type of bone graft used, the hardware installed and the surgical techniques used play a very important role for the outcome of any operation.
Post operative instability: secondary to the removal of important spine stabilising structures as spinal apophyses, facette joints, interspinous ligaments and great portions of intervertebral disks. Inadequate muscle reconstruction after open surgeries, stabilisation through inadequate implants are major causes of instability.
Adjacent segment disease: anatomical changes of the spine can occur at spinal joints above and/or below the area of a spine surgery (this is true mostly for the cervical spine and less documented for the lumbar spine). This generally occurs after 1-3 pain-free years. Most of the times is the result of residual postoperative instability combined with kyphosis of the treated spinal segment.
Alteration of the normal sagital profile of the spine: Even after an apparently successful surgery with significant relief of pain and fatigue, the shape of the spine can deteriorate and require further surgery (for example: segmental kyphosis/scoliosis, flat back syndrome, vertebral fractures due to osteoporosis etc). This is particularly true is the primary surgery did not restore or even worse produced a kyphotic deformity.
Infection: any kind of surgery can be complicated from a microbial contamination. This complication is very rare in our days because of the very careful sterilisation methods, evolution of the surgical techniques, biocompatibility of the implants and climatisation of the operation theatres.
Imaging and diagnosis
X-Rays in standing position: are always the first imaging method to be used. Normally is the best method to investigate on the shape of the spine (sagital profile, scoliosis) and the relation between the bony structures after an operation. As a protocol, normal x-rays are performed 3, 6, 12 months after an operation in order to control the healing process. It is the examination where an eventual postoperative problem will be recognised. They must always be performed but many times are forgotten as “old fashioned” related to the MRI or CT, which are complementary.
Dynamic x-Rays of the spine: are a very good method to reveal instability. Many times are performed in combination to a myelography.
Myelography and CT myelography: is a very useful examination which combines an intradural injection of special radiopaque contrast with dynamic x-Rays of the spine in various positions. The shape and the diameter of the spinal canal can be perfectly visualised and compared in flexion, extension and different inclinations of the spine. An additional Computer Tomography (CT scan) improves the visualisation in difficult cases.
Magnetic Resonance Imaging (MRI) with T1, T2, STIR sequences: is the method of choice when it comes to control of the soft tissues and of the biological reaction of any tissue of our body. A contrast agent (gadolinium) may be helpful to distinguish scar from normal tissue. It is extremely useful in localising the scar tissue, re-herniations, bone oedema in vertebral fractures making it possible to distinguish between healed and “fresh” lesions. The hydration of the intervertebral discs as a degeneration index is easily shown from this examination. It is performed in a laying position and this is one of the major disadvantages of the method as it may not show alterations which depend from the standing position of the patient.
Bone scanning: is a biologic method in which a radionuclide given intravenously is fixed in areas where a pathologic process is occurring. Is an extremely sensible method but has a very low specificity. It is very useful in tumour cases, infections and fractures of the vertebral bodies. Many times is used in patients with implanted pacemakers, stents or other implants incompatible with an MRI.

Surgical treatment
Revision surgery for a failed disc herniation may require fusion (if lumbar pain and instability occurred) or may require microdiscectomy again if the intervertebral disc is still functional. The use of new techniques (for example Barricaid implant) during the original or second surgery can reduce significantly the rates of recurrence.
Revision surgery for a failed spinal fusion or for post operative instability requires always a circumferential (360o) fusion and therefore exposure of the front and/or lateral and back of the spine. The biggest mistake among spine surgeons is to apply only posterior fixation and fusion (normally with grater diameter screws) which very frequently lead to new and more complicated failed back surgery. Anterior and lateral approaches (ALIF and XLIF techniques) and the use of intervertebral cages is indispensable in these cases, in order to restore the normal spinal alignment, improve the load sharing between anterior and posterior part of the spinal column and stabilise the spine in its correct balance. The choice of the bone graft to be used is also an important factor of success. We prefer the use of autograft and/or allograft mixed with growth factors (appropriately centrifuged – celling technologies) to achieve the best result. The previous instrumentation is usually removed, the spine then may be released (through osteotomy) and or/realigned and fused in proper sagital profile using new instrumentation.
Revision surgery for changes above or below a previous successful fusion usually requires extension of the instrumentation and fusion.
Revision surgery for infection requires irrigation and debridement of the infected tissue, local use of autograft mixed with local antibiotics, solid stabilisation with proper implants and targeted intravenous antibiotic treatment.

Success rate
The success rate of revision spine surgery depends on correct the diagnosis and uncompromised surgical indication. In some instances repeat surgery for the same problem may not be as successful as an original operation, which can make revision surgery more challenging.
The surgical team of the Spine Clinic of the American Medical Center (head of department: Dr Petros Stavros) consists of Orthopaedics and Neurosurgeons specialised in Minimally Invasive, Complex Spine Surgery and in Revision Spine Surgery. The surgical team working together knows how to prevent problems during the first surgery as well as approach with very high success rates patients that have been already operated many times.
The success rate of revision lumbar spine surgery in our hands overpass the 85%, even in the most difficult cases. Successful outcomes are significantly associated with the spinal approach and the successful fusion process. Patients with defined mechanical instability and with stenosis have the best results.

Below are a few cases of lumbar revision cases performed from the surgical team of Neuro-Spine Specialists, Orthopaedics and Neurosurgery of the American Medical Center.

Case 1
Woman, 45 y. old, with history of multiple discectomies L5/S1, with reprolaps and persisting sciatica (VAS = 7-8/10) and post op instability + adjacent segment degeneration L4/L5.
We performed an anterior fusion through an anterior retroperitoneal approach and L5/S1 360 degrees fusion and dynamic posterior stabilisation L4/L5. Total time of surgery was 2,5 hours, with minimal blood loss and with 2 days of hospitalisation. Two months after surgery she has no leg pain (VAS = 2/10) and she is back to normal activities with some precautions due to the early postoperative period .

Case 2
Adult, 42 y. old, with extreme lumbar pain due to pseudarthrosis after a stand alone PLIF operation at the L3/L4 level about 1 year before.
We performed a lateral transpsoas L4/L5 approach, removal of the previous cages, preparation of the disc space and implantation of a lateral interbody cage (XLIF technique) with allograft and growth factors through centrifugation of autologous bone marrow blood. The stabilisation was completed with bilateral transpedicular screw fixation.
Total time of surgery was about 2 hours, with less than 30cc blood loss and a total time of hospitalisation of 48 hours. Three months after surgery the fusion was achieved and the patient was free of pain and turned back to his normal activities.

Case 3
Woman, 57 years old, with back pain, neurogenic claudication after six (6) unsuccessful lower lumbar operations (VAS pre op = 8/10, very lo Oswestry score). She has first a discectomy L4/L5, then a fusion L3/L4 and L4/L5 in TLIF technique, then a new posterior instrumentation because of pseudarthrosis in both L3/L4 and L4/L5 levels, then two debridement posterior operations because of infection and at the end a removal of the posterior instrumentation for the same reason. The lumbar spine was unstable and collapsed. She could hardly walk for 10-15 meters.
We performed a combined lateral and posterior approach and a 360 degrees fusion at the L4/L5, L3/L4 and L2/L3 levels a pedicle subtraction osteotomy in order to improve the sagital profile and posterior transpedicular fixation from T11 to L5 in order to restore the normal curves of the spine and stabilise the lower lumbar spine in the proper position.
The patient 6 months after surgery was very satisfied (VAS =2-3/10) and she was almost back to her normal activities.
One year after the operation she has a very normal appearance and she was happy with the result.

Case 4
Woman, 59 y old, with pseudarthrosis L3/L4 , adjacent segment degeneration L2/L3, osteoporosis and instability L5/S1 after multiple previous operations in her lower lumbar spine (VAS Pre op = 7/10). She was taking opioid pain killers in very large doses for more than one year.
We removed the previous posterior instrumentation and through a lateral approach performed a new interbody stabilisation of the L3/L4 level (XLIF technique). Then through a posterior transforaminal approach performed discectomy and interbody stabilisation of the L5/S1 and L2/L3 levels. The 360 degrees fusion was completed by a posterior transpedicular fixation from L1 to S1 plus iliac screw fixation and vertebroplasty at the D12 level.
Total time of surgery was 6 hours. She was mobilised within 24 hours. The total hospitalisation was 5 days.
The patient 4 months after surgery is completely independent and she is taking only paracetamol 3-4 times/week.

Case 5
Woman, 43 y. old, with pseudarthrosis, axial cervical pain and severe instability C5/C6 after three cervical operations. A very uncommon anterior resection of the vertebral bodies was performed from the previous surgeon and a partial PMMA interbody reconstruction was performed. The patient had severe instability of the middle cervical spine and extreme tension of the posterior muscles of the neck. She was unable to hold her head in the upright position for longer than 20 minutes.
We performed a corpectomy of C5 and C6 and anterior cervical stabilisation with a tantalum corpectomy cage. The operations lasted 2 hours and the patient was discharged 2 days after surgery. Two months after surgery is in excellent clinical condition.

Η τεχνική αυτή πριν από 14 χρόνια έφερε μία μικρή επανάσταση στην χειρουργική της σπονδυλικής στήλης γιατί προσέφερε την δυνατότητα ευρύτατης αποσυμπίεσης των νευρικών ριζών με ταυτόχρονη αποκατάσταση της σταθερότητας της σπονδυλικής στήλης μέσω τοποθέτησης ειδικών εμφυτευμάτων ανάμεσα στα σπονδυλικά σώματα.
Σε σχέση με την τεχνική PLIF ο νευρικός ιστός και οι μήνιγγες υφίστανται λιγότερους χειρισμούς και ο συνολικός όγκος των μοσχευμάτων που τοποθετούνται μεταξύ των σπονδυλικών σωμάτων είναι μεγαλύτερος και συνεπώς η σπονδυλοδεσία παρουσιάζει μεγαλύτερα ποσοστά επιτυχίας.
Η ανατομικά αποκατάσταση του πλάγιου προφίλ της σπονδυλικής στήλης είναι καλύτερη λόγω αυξημένης δυνατότητας χειρισμών που η τεχνική προσφέρει.
Παραλλαγή της είναι η μίνι-TLIF
Ενδείξεις
Αστάθεια σπονδυλικής μονάδας
Σπονδυλολίσθηση
Τρηματική στένωση
Κεντρική και πλάγια σπονδυλική στένωση
Ευρεία δισκεκτομή με ανάγκη αποκατάστασης της δευτερογενούς αστάθειας
Διόρθωση της κύφωσης – αποκατάσταση της λόρδωσης της ΟΜΣΣ
Αναθεώρηση αποτυχημένων επεμβάσεων στην ΟΜΣΣ
Διόρθωση σκολίωσης
Τεχνικές απαιτήσεις
Μέσου επιπέδου
Πολύ καλή εκπαίδευση του χειρουργού στην συγκεκριμένη τεχνική και ιδιαίτερα στα κρίσιμα σημεία :
αποφυγή υπερφόρτισης των υλικών
μείωση του μυϊκού τραύματος
πολύ καλός καθαρισμός του μεσοσπονδύλιου δίσκου
σωστή εφαρμογή του διασωματικού υλικού
σωστή τεχνική ανάταξης (όπου αυτή προβλέπεται)
σωστή παρασκευή του νευρικού ιστού προς αποφυγή επιπλοκών

Η κυφοπλαστική ως θεραπεία εκλογής για τα κατάγματα των σπονδύλων σε ασθενείς με πολλαπλούν μυέλωμα: Εμπειρία ενός κέντρου

Μ. Μοσχογιάννη1, Σ. Σαχανάς1, Ξ. Γιακουμή1, Γ.Α. Πάγκαλης1, Π. Σταύρος2

Αιματολογική Κλινική Ιατρικού Αθηνών-Κλινική Ψυχικού1, Ορθοπαιδική Κλινική Ιατρικού Αθηνών-Κλινική Ψυχικού2

Σκοπός: Η μελέτη της αποτελεσματικότητας και την ασφάλειας της κυφοπλαστικής σε ασθενείς με κατάγματα σπονδύλων λόγω πολλαπλού μυελώματος (ΠΜ) και η διερεύνηση του ρόλου της κυφοπλαστικής ως θεραπείας 1ης γραμμής στις περιπτώσεις αυτές έναντι της κλασσικής ακτινοθεραπείας.
Ασθενείς και μέθοδοι: Ασθενείς που παρακολουθούνται στο Τμήμα μας τα τελευταία 2 ½ έτη λόγω ΠΜ και παρουσίασαν σπονδυλικά κατάγματα ή οστεολυτικές βλάβες στους σπονδύλους αντιμετωπίσθηκαν με την παρακάτω τεχνική κυφοπλαστικής: Δια των αυχένων των σπονδύλων εισέρχονται 2 ειδικά μπαλόνια και διατείνονται με σκιαγραφικό μέχρι ανάταξης του σπονδυλικού σώματος. Κατόπιν αφαιρούνται και το κενό συμπληρώνεται με ειδικό οστικό τσιμέντο PMMA (polymethylmethacrylat). Η διόρθωση της παραμόρφωσης του σπονδύλου υπολογίσθηκε βάσει τυποποιημένης κλίμακας πριν και μετά το χειρουργείο, ενώ η βελτίωση του άλγους εκτιμήθηκε με χρήση της κλίμακας VAS.
Αποτελέσματα: Αντιμετωπίσθηκαν 17 ασθενείς με ΠΜ (4 άρρενες, 13 θήλεις) με διάμεση ηλικία 67 έτη (45-79) με συνολικό αριθμό 43 σπονδυλικών καταγμάτων ή εκτεταμένων οστεολυτικών βλαβών σε σπονδύλους. Όλοι οι ασθενείς ανέχθηκαν την επέμβαση εξαιρετικά και έλαβαν εξιτήριο την επόμενη ημέρα.
Η διόρθωση της παραμόρφωσης ήταν 90% για το 23% των καταγμάτων, 60-89% για το 61% και 30-59% για τους υπόλοιπους. Έξι μήνες μετά, η διόρθωση αυτή παρέμενε σταθερή. Κατά το διάστημα παρακολούθησης, διάμεσης διάρκειας 18 μηνών (εύρος 4-30), δεν ανεφέρθησαν πρώιμες ή όψιμες επιπλοκές συσχετιζόμενες με την επέμβαση, όπως διαρροή υλικού κυφοπλαστικής, σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας, υποτροπή του νοσήματος ή επανεμφάνιση του κατάγματος στον ίδιο σπόνδυλο. Σε όλους τους ασθενείς παρατηρήθηκε ταχύτατη ανακούφιση εκ του άλγους (κλίμακα VAS προ –μετά :6:1) χωρίς επανεμφάνιση, ενώ η ποιότητα ζωής τους βελτιώθηκε σημαντικά. Επιπλέον ουδείς ασθενής χρειάσθηκε τοπική ακτινοβόληση . Η σύγκριση της κυφοπλαστικής με την ακτινοθεραπεία παρουσιάζεται στον πίνακα 1.
Συμπεράσματα: Η κυφοπλαστική αποτελεί ασφαλή και αποτελεσματική αντιμετώπιση των σπονδυλικών καταγμάτων στο πολλαπλούν μυέλωμα. Επιτυγχάνεται σημαντική διόρθωση της προκληθείσας κυφοσκολίωσης, ενώ παρατηρείται ταχεία και σημαντική ανακούφιση του άλγους . Η απουσία τοπικών υποτροπών μπορεί να υποδηλώνει πιθανό έλεγχο της νόσου μέσω μηχανικής ή λειτουργικής παρέμβασης εκ της κυφοπλαστικής. Ως εκ τούτου η κυφοπλαστική μπορεί να υποκαταστήσει την τοπική ακτινοβόληση για την αντιμετώπιση της οστικής σπονδυλικής νόσου στο πολλαπλούν μυέλωμα.
Πίνακας 1. Σύγκριση κυφοπλαστικής με ακτινοθεραπεία για σπονδυλικά κατάγματα ασθενών με ΠΜ
Χαρακτηριστικό Κυφοπλαστική Ακτινοθεραπεία
Βελτίωση άλγους 90% 80-85%
Σταθεροποίηση ΣΣ +++ –
Διόρθωση κατάγματος +++ –
Ανακούφιση άλγους Αμέσως Μετά από 10-15 ημέρες
Οστεονέκρωση – ++
Επανεμφάνιση κατάγματος (ίδιος σπόνδυλος) – +
Νευρολογικές επιπλοκές ± +